Voor mij was Berlijn een stad van grote contrasten. Hypermodern naast eeuwenoud. Troosteloosheid naast overdadigheid. Maar het is vooral een stad van grote indrukken. Hoewel ik niet alles gezien heb wat ik wilde zien, weet ik niet of ik nog eens terug zou gaan. Maar de indrukken die ik nu heb opgedaan waren veel meer waard dan dat ene gebouw of museum dat ik niet gezien heb.

Eerste avondwandeling:

De Duitse beker wordt ingepakt voor de finale die dat weekend plaatsvond

Hofjes in de binnenstad

Op het station waar iedereen haast heeft stond de tijd even stil

Indrukwekkende beelden

In contrast met bierfietsen en ijsbeleid

Maarten had duidelijk de meeste energie

Zeker niet als het om Lego gaat

Moderne stadscentrum

Slot Charlottenburg

Ons appartement was vanaf het eerste moment hartstikke mooi. Uiteraard.
Maar als je eenmaal de muren geschilderd hebt, als de vieze oude gelige lelijke lamellen weg zijn en als je er wat langer bent geweest dan om rond te kijken en op te meten wordt het eigenlijk alleen nog maar mooier. Nu moet ik er misschien even bij vertellen dat de kleur van de verf niet helemaal is uitgepakt zoals we hadden gedacht. Bij de bouwmarkt hadden we een mooi wit kleurtje met een vleugje blauw uitgekozen want dat zou mooi passen bij de donkerblauwe vloerbedekking en grijze bank. Een beetje voorzichtig en onwennig begonnen we met wat randjes langs de plinten. Woow, het was wel erg blauw! Misschien omdat we in een hoekje met schaduw begonnen waren, en omdat het zo scherp afstak tegen de gelige muur en plinten. Maar toen we eenmaal met gigantische rollers aan de slag gingen werd duidelijk: we zouden een blauwe muur krijgen. Jij denkt nu misschien: goh, apart, maar je moet het denk ik gewoon zien! Wij vinden het gelukkig mooi
Nu we ook al wat meubels hebben gehaald (ze zitten nog in dozen, maar toch) en gordijnen hebben uitgekozen begin ik me steeds meer voor te stellen hoe het straks gaat worden. Ik hoop maar dat het snel klaar is, want mijn voorspelling begint uit te komen: over niet al te lange tijd kan ik geen Ikea meer zien!

Ik ben gewend om in tentamentijd met mijn hoofd bij heel andere dingen te zitten dan bij tentamenstof. Natuurlijk heb ik in het vorige stukje nog gezegd dat mijn vakken erg interessant zijn, en dat zijn ze ook, maar als je alles opeens goed moet kunnen reproduceren en toepassen wordt het al iets vervelender. Maar goed, dat oh zo bekende ‘blub’ gevoel (wie kent ‘m nog??) is dus vertrouwd. Het is voor mij echter een geheel nieuwe ervaring om te denken aan dingen als inboedelverzekeringen, internetabonnementen, gezamenlijke rekeningen, badmatten, gordijnen, wandmeubels (die laatste 3 categorieën zijn mijn moeders schuld, ze zou de inrichting het liefst zelf doen geloof ik) en nog veel meer van dat soort dingen. Maar ik kan het niet helpen, want oooooh wat is het leuuuuk! Maar ook wel moeilijk, iemand nog tips?

Al die verzoeken… Ik kan er eigenlijk niet omheen. Misschien zou ik inderdaad zoals gezegd wordt een waardig einde moeten bedenken voor mijn ooit zo trouwe openbare dagboek, maar stiekem vind ik het veel te leuk om af en toe nog eens een pagina vol te schrijven. En grappig om te horen dat er blijkbaar NOG STEEDS mensen zijn die om de zoveel dagen even kijken of het onmogelijke is gebeurd: een nieuw stukje.

Vandaag is het gebeurd (nouja, alleen de eerste keer dat je dit ziet, daarna zul je weer eindeloos lang steeds dit stukje zien). Ik heb zelfs wat te vertellen. Verschillende zaken zelfs die de moeite waard zijn om te vertellen. Dit zijn de zaken die de moeite waard zijn om te vertellen (in chronologische volgorde vanaf het oudste verzoek tot herleving van deze site die ik me herinner):

Tom McRae is en blijft een held. De arme man laat elke keer weer een lieve kleine schattige single los in het bos (een bos als metafoor voor de radio is toch wel erg creatief…), maar vindt hem of haar vervolgens na een paar dagen terug op een manier waaraan ik jullie niet bloot zal stellen. Zou zijn merchandise het misschien beter doen? Zo is er de McRaedio "it plays depressive music 24/7", de Tombrella "it rains on you" en de McRaezor "for all your suicidal needs". We kregen er zelfs een leuke cover bij: "You can stand under my Tombrella". Egoïstisch als ik ben hoop ik trouwens dat meneer McRae zijn singles altijd in dezelfde staat terug zal blijven vinden, zodat hij in kleine zaaltjes voor weinig publiek blijft spelen.

Mijn colleges in Utrecht zijn heel anders dan ik gewend ben. Niet alleen qua onderwerp, qua manier van dingen benaderen. Het is niet alleen een switch van exacte naar sociale wetenschappen. De hele mentaliteit is anders. Iedereen stelt vragen! Iedereen geeft commentaar! Iedereen roept maar gewoon wat ‘ie kwijt wil! Het is waarschijnlijk het eerste, het voelt voor mij als het laatste. Jeetje, wat hebben sommige mensen toch een hoop onzin te vertellen. Variërend van "ik mis al 4 weken dit en dit onderdeel in het onderwijs" (antwoord van docent: dat maakt simpelweg deel uit van hetgene waar we het al 4 weken over hebben) tot "ik ben in Rotterdam een keer aangehouden door een wijkagent omdat ik over de stoep fietste (gevolgd door nog 3 minuten van dit soort geneuzel). Nu lijkt ik trouwens wel erg negatief, terwijl het vooral een hele leerzame, nuttige ervaring is! De dingen die ik lees en van de docent hoor tenminste…

Ons zeer literaire boekenclubje heeft succesvol het boek Wuthering heights besproken en is zich alweer aan het voorbereiden op een nieuwe boek. Oooh, wij zijn echt super cultureel verantwoord! Bovendien heb ik net naar Tussen kunst en kitsch gekeken. Het moet toch niet gekker worden. Daarnaast mag het uitproberen van allerlei nieuwe recepten ook best even genoemd worden (spinazie/geitenkaas lasagne klinkt goed toch?). Het zal allemaal wel aan de wekelijkse pubquiz liggen. Daar leren we zóveel over geschiedenis, politiek, geografie, kunst en al dat soort onderwerpen. Er is zelfs iemand in ons midden die speciaal hiervoor al ongeveer 170 van de 195 landen en hoofdsteden kent die onze aarde rijk is. Je moet er maar zin in hebben!

Een appartementje zoeken in Utrecht is best spannend. Er samen eentje vinden ook. Maar vervolgens te horen krijgen dat je ‘het geworden bent’ is misschien nog wel het allerspannendst! Dat wordt de komende weken opruimen, inpakken, uitpakken, inrichten, hyperen en veel Ikea bezoeken! Je zou bijna denken dat het daarna niet meer leuker kan worden. Maar ik geloof toch dat het zelfs nóg leuker wordt.

En daar komt ie dan hoor. De melancholische afsluiting die de laatste tijd bij elke opleving hier aanwezig is: Waar is de tijd gebleven dat mijn dagelijks leven nog ging over picknicken en "heb je je OV-kaart en concertkaartje bij je? Ga je dadelijk een broodje kroket of frikandel eten?" Soms verlang ik wel eens terug, maar ik verlang vooral vooruit!

Liedjes die na een jaar of 45 nog steeds uit volle borst worden meegezongen door een 30.000-koppig publiek. Die nog steeds een inspiratiebron zijn voor nieuwe bands. Die gezongen worden door een man die nog bijna zo fit en energiek oogt als hij geweest moet zijn toen hij ze schreef. Zulke liedjes, zo’n man, zo’n concert, dat voelt bijzonder om mee te maken. Een kans om te horen waar mijn hedendaagse mp3-speler inhoud voor een deel zijn oorsprong vindt. Een kans om te zien waar een hele generatie mensen mee is opgegroeid.
Sir Paul McCartney mist zijn vrienden, vertelde hij ons oprecht, zonder enig vals sentiment. Maar ik denk dat hij nog jaren door zou willen spelen. Want als je zó veel plezier uitstraalt, waarom zou je dan met pensioen gaan?

Ik houd van de Sinterklaas-tijd. Van de chocoladepepernoten en speculaaspoppen. Van de intocht op televisie met pakjesboot 12. Van ‘Dag Sinterklaas’ met Bart Peeters en het paard Slecht-weer-vandaag. Van het spelletje meespelen, vooral in de tijd dat er thuis nog hard op het raam geklopt werd en er vervolgens een juten zak op de mat stond. Van surprises bouwen en gedichten schrijven. Van cadeautjes kopen als het buiten lekker koud is. Van de gezichten als surprises en cadeautjes uitgepakt worden en gedichten voorgelezen.
Ik houd van het idee dat we met z’n allen deze traditie in stand houden. Dat we van generatie op generatie het verhaal vertellen, het plezier en de spanning doorgeven, als oudere zus onze schoenen blijven zetten met een aardappel erin. Dat zelfs het acht uur journaal hieraan mee doet. Dat er tientallen dorpen en steden zijn aan het water, en slechts een paar weekenden vóór Sinterklaas… Dat Sinterklaas zo’n uitgebreide garderobe heeft met honderden verschillende pakken, snorren, brillen (of niet) en mijters. Dat hij in elke provincie wel van een kasteel gebruik kan maken om te overnachten.

Ik ben benieuwd naar zaterdag en maandag: het moment van de surprise-waarheid!

- De tram met wel 77 km/h door Utrecht scheurt?
- Ik me ingeschreven heb voor de minor ‘bestuurs- en organisatiewetenschappen algemeen’? Nu maar hopen dat ik ook geplaatst ben!
- The Boat That Rocked de 2e keer weer minstens zo leuk was om te zien?
- Bonne Maman potten overheerlijke jam heeft van 750 gram en cakejes?
- Ik vanachter mijn bureau op stage de Amsterdam ArenA kan zien en zo af en toe in Maarten’s richting kwan zwaaien? (Sorry voor het hoge ‘hij kijkt naar dezelfde maan als ik’-gehalte)
- Ik met mijn 22e verjaardag lang niet zoveel moeite had als met mijn 21e? Ik vergeet af en toe zelfs even hoe oud ik nu eigenlijk ook alweer ben.
- Alle bovenstaande punten geheel nutteloos zijn om te vertellen en te lezen? (Behalve dan die over de jam, iedereen moet weten dat het merk met het rood/wit geruite dekseltje echt de allerlekkerste jam heeft).

“Wij realiseren ons terdege dat ons buitenzwembad niet meer de schoonheidsprijs verdient en rekenen op uw begrip. Uiteraard voldoet de waterkwaliteit aan alle eisen die daarvoor gesteld zijn.”

En voor je het weet….

Wij realiseren ons terdege dat onze schilderijen niet meer de schoonheidsprijs verdienen en rekenen op uw begrip. Uiteraard voldoet de verfkwaliteit aan alle eisen die daarvoor gesteld zijn.

Wij realiseren ons terdege dat onze midgetgolfbanen niet meer de schoonheidsprijs verdienen en rekenen op uw begrip. Uiteraard voldoet de betonkwaliteit aan alle eisen die daarvoor gesteld zijn.

Wij realiseren ons terdege dat onze bowlingbanen niet aan alle kwaliteitseisen voldoen en rekenen op uw begrip. Uiteraard verdienen ze wel de schoonheidsprijs.

Ik heb nog nooit een gedicht geschreven. Zelfs in de 3e klas koos ik voor mijn gedichten-spreekbeurt voor een bestaand gedicht. Dus ik kan er ook niet echt over mee praten, dacht ik. "Soms komt er gewoon iets in me op, dat schrijf ik op en dan is het goed." "Maar je kunt er ook echt voor gaan zitten, dat kun je trainen." Ik kon me er niet echt iets bij voorstellen, dat krijg je als er bij jezelf nooit zomaar iets opkomt dat je op wil schrijven, dacht ik.
"Maar ik heb toch een weblog?", besefte ik me later. Die ik ooit actief gebruikte om van alles van me af te schrijven. Niet helemaal hetzelfde, want ik maak dingen niet "meer waar" of "mooier dan ze met de meest simpele en dekkende omschrijving lijken". Maar ook ik heb soms het gevoel gewoon even te moeten gaan zitten schrijven, al is het dan in een andere vorm.
Het is al lang geleden dat ik dat gedaan heb. Maar vandaag wil ik weer even iets kwijt. Niet over gedichten en al helemaal niet in de vorm van een gedicht. Maar vandaag begon ook niet op de manier zoals ie eindigde. Wat ik dan eigenlijk wel wil zeggen? Hoe fijn het soms kan zijn om iets kwijt te kunnen, zoals ik hier veel deed. Maar vandaag juist: hoe fijn het is als anderen iets met je willen delen, je in vertrouwen nemen. Dan hoop ik altijd maar heel hard dat ik een klein beetje van het gewicht over kan nemen, al is het maar een grammetje. Gewoon door te luisteren en te praten en misschien wel weer andere dingen te zien. "Ieder heeft zo z’n ding", concludeerden we. Zou dat mijn ding zijn?

Ooit, in de tijd dat mijn leven nog compleet anders was (en deze week besefte ik opeens hóe anders), had ik een paar favoriete gympen. Nu heb ik vele favoriete gympen gehad, maar onder de favoriete gympen is dit paar toch wel 1 van de meeste favoriete. Met nep-all stars met bloemetjes. Of het nou zomer of winter was, ik droeg ze. Zelfs toen ze nodig eens grondig schoongemaakt moesten worden en toch echt kapot waren trok ik ze nog aan. Inmiddels liggen ze al ongeveer een jaar onder m’n bed. Echt afscheid nemen kan ik nog niet. Héél af en toe heb ik ze nog eens aan, maar zulke schoenen zitten eigenlijk niet meer lekker als ze al stuk zijn en lang ongedragen, hoe pantoffelig ze ooit ook waren.
Nu heb ik een nieuw paar gympen met bloemetjes. Natuurlijk zitten ze niet zo lekker als dat andere paar. Maar een meisje moet toch bloemtjesschoenen hebben? Be sure to wear some flowers in you hear. Of ergens anders.